Όλα μπερδεύονται γλυκά. Ήμουν γύρω στα δέκα-δώδεκα όταν άρχισα να διαβάζω-ρουφάω είναι το πιο σωστό ρήμα- το ένα θεατρικό έργο μετά το άλλο. Πολυαγαπημένη μου – εμμονή να το πω καλύτερα! – η Λούλα Αναγνωστάκη. Η Παρέλασή της, το Αντόνιο ή το Μήνυμα, η Πόλη. Εκδόσεις Κέδρος και μέσα στα βιβλία φωτογραφίες ασπρόμαυρες απ’ τα μαγικά ανεβάσματά τους στο Θέατρο Τέχνης.
