28. Δεκεμβρίου 2010 – 7:39
Υπάρχει ένα πράγμα που -μέσα στη μιζέρια της ελληνικής καθημερινότητας, της οικονομικής εξαθλίωσης και των άχρωμων καλλικρατικών πολιτικάντηδων-, με κάνει ακόμα να χαμογελώ. Και δεν στρέφομαι προς εκείνα τα θεωρητικο-συναισθηματικά σχήματα του παυσίπονου τύπου «μια αγκαλιά, μια ευγενική χειρονομία, μια γλυκιά κουβέντα» κλπ., μα σε κάτι καθημερινά απτό. Τη σύγχρονη ελληνική μουσική δημιουργία. Επιτρέψτε μου να διορθώσω.
