Μόνο ως “τηλεοπτικό κοινό” μπορώ να ομιλώ, αφού ουδεμία σχέση έχω με την τηλεόραση. Και από χθες παρακολουθώ όλους αυτούς τους ύμνους για το «Νησί», που χωρίς δεύτερη κουβέντα είναι υπερπαραγωγή. Όσο για το πρωταγωνιστικό δίδυμο, είναι όσο politically correct star πρέπει. Κοινώς, οι άνθρωποι κάνουν σωστά τη δουλειά τους, είναι όσο πρέπει ήσυχοι σε σχέση με τον θόρυβο που έχει προκληθεί για να διαφημιστεί η σειρά, δεν λένε αρλούμπες, προσπαθούν να μην τους τσουρομαδήσει το κανάλι από εκπομπή σε εκπομπή, μοιάζουν να έχουν πετάξει τα καλάμια τους στη θάλασσα, γενικώς είναι συμπαθείς. Στο προκείμενο τώρα. Την είδα την πρεμιέρα. Και τυφλός δεν είμαι. Εκτίμησα και τα πλάνα και την καλή φωτογραφία και την αφηγηματική ροή και το υποκριτικό τάλαντο και την προσεγμένη απόδοση της εποχής, του κλίματος και των συναισθημάτων.
Και γαϊδούρι δεν είμαι. Συγκινήθηκα. Μέχρι που ψυχοπλακώθηκα. Αλλά…. Πολύ φοβάμαι ότι ως τηλεθεατής και για να δύναμαι να παρακολουθήσω το δεύτερο επεισόδιο, θα πρέπει να μην έχω άλλες σκοτούρες, πράγμα δύσκολο, αν υπολογίσει κανείς και τον βαρύ χειμώνα που ξανοίγεται μπροστά μας.
Θέλω να πω ότι είναι που είναι βαθιά συναισθηματικό το story, έχει κι ο άλλος τα δικά του, μοιραία λοιπόν στο δεύτερο επεισόδιο θα χρειάζομαι στην καλύτερη περίπτωση μια νταμιτζάνα ρακή στη χειρότερη ένα σουγιαδάκι για παν ενδεχόμενο.
Άλλη ένσταση δεν έχω. Η εποχή μόνο με προβληματίζει που επέλεξε το κανάλι να «ρίξει» τη σειρά.
