Περίεργες τάσεις δημιουργούνται στον δημοσιογραφικό χώρο εδώ και καιρό και δυστυχώς περνάνε – ακόμη και εκεί που δεν… αφήνεται τίποτα να πέσει κάτω – ως δελτία Τύπου στην καλύτερη, ως «τριών αράδων είδηση» στη χειρότερη.
Η μία τάση βρίσκεται στους… αντίποδες του κινήματος «δεν πληρώνω» και σε λίγο καιρό θα φέρει τον διακριτικό τίτλο «δεν πληρώνομαι». Από τη μία κρούσματα… αφιλοκερδούς εργασίας στην ΕΡΤ (και αλλού), από την άλλη συνεντεύξεις γεμάτες συναδελφική αλληλεγγύη με πηχυαίους τίτλους του στυλ «είμαι κι εγώ απλήρωτος». Όπως αυτή του Γιώργου Αυτιά πριν από λίγες μέρες στο περιοδικό “People”… Και φυσικά ο άνθρωπος δεν είπε τίποτα κακό. Ανέφερε μεταξύ άλλων και το δικό του… «περίμενε» στα ταμεία του Alter, πλην όμως και σταδιακά δημιουργείται μία μόδα, ένα ρεύμα που «λέει» ότι όταν και οι «πρώτοι», οι «ονομαστοί», οι «διάσημοι» μένουν με το πορτοφόλι άδειο στο τέλος του μήνα, λογικά δεν έγινε και τίποτα, αν μείνει απλήρωτος όλος ο κλάδος…
Η δεύτερη τάση αφορά εσχάτως τη «δίωξη» της συνδικαλιστικής δράσης. Από τη μία αγωγές εναντίον της ΕΤΙΤΑ πριν από λίγες μέρες. Από την άλλη «τσαμπουκάλεμα» και κυνηγητό εναντίον της ΕΤΕΡ. Τον «χορό» τον άνοιξε διακριτικά το Star και εν συνεχεία ακολούθησε ο ΑΝΤ1 με τη λεπτότητα που χαρακτηρίζει την επιχείρηση σε ό,τι αφορά απολύσεις και περικοπές, χρόνια τώρα. Φυσικά, στο ενδιάμεσο υπάρχουν και αξιομνημόνευτες απειλές, όπως επί παραδείγματι «αν απεργήσετε το κλείνω», οι οποίες καταγράφονται μεν, αλλά στενοχώριες πλην των αναμενομένων δεν προκαλούν.
Προτιμώνται τα ρεπορτάζ για τον έρωτα του προέδρου της Ένωσης που είναι και λιγότερο ανώδυνα, συγκριτικά με τις ορθάνοιχτες πληγές του κλάδου…
