Ο Μαραντόνα χώρισε για μία μέρα την Ιταλία στα δύο – Αθλητικά

Το να διεξαχθεί στον Σαν Πάολο της Νάπολης ο ημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ της Ιταλίας και της Αργεντινής το 1990 θα έλεγε κανείς ότι ήταν θέλημα θεού. Ποιου θεού, μην ρωτήσετε. Ισως σ’ αυτόν που πίστευε ο Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα.

Ο Ντιεγκίτο βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας του παίζοντας με τη Νάπολι. Το 1990, ένα μήνα πριν την έναρξη του Μουντιάλ, η ομάδα κατέκτησε και άλλο πρωτάθλημα, φαινόμενο καθόλου συνηθισμένο για μία ομάδα του φτωχού ιταλικού νότου. Γι’ αυτό το λόγο (αλλά και άλλους πολλούς) ο Μαραντόνα ήταν κάτι σαν τον πολιούχο της πόλης πλέον.

Ο μεγάλος σταρ έβλεπε στους Ναπολιτάνους, ιδιαίτερα τους πιο φτωχούς, τον εαυτό του. Το μικρό εκείνο πολύ φτωχό παιδί που κλωτσούσε την μπάλα σε λάσπες στην παιδική του ηλικία στη Βίγια Φιορίτο της Αργεντινής όπου μεγάλωσε. Αμέσως, μόλις πάτησε το πόδι του στη Νάπολη, ταυτίστηκε με τον κόσμο.

Πριν από τον ημιτελικό της 3ης Ιουλίου ο Μαραντόνα φρόντισε να “κουρδίσει” τους αγαπημένους του Ναπολιτάνους: “Δεν μπορώ να τους ζητήσω να μας υποστηρίξουν φυσικά, ζητώ όμως να μας σεβαστούν. Πρέπει η υπόλοιπη Ιταλία να γνωρίζει ότι οι Ναπολιτάνοι είναι εξίσουν Ιταλοί μ’ αυτούς”.

Η σπόντα σαφέστατη. Οι Ναπολιτάνοι, επί σειρά ετών, θεωρούνταν Ιταλοί δεύτερης κατηγορίας. Τη Νάπολι πολλές φορές την υποδέχονταν στα γήπεδα της Βόρειας Ιταλίας με πανό που έγραφαν “καλοσωρίσατε στην Ιταλία”. Ο ρατσισμός των Βόρειων για τους Νότιους ήταν δεδομένος.

Ο Μαραντόνα στο μεγάλο ματς με αντίπαλο τον Μπέργκομι