Από καιρό το σκεφτόμουν αυτό το κείμενο

Από καιρό το σκεφτόμουν αυτό το κείμενο. Κάτι όμως οι διακοπές, κάτι η αναβλητικότητα…

Από καιρό το σκεφτόμουν αυτό το κείμενο. Κάτι όμως οι διακοπές, κάτι η αναβλητικότητα που κατά καιρούς  με διακρίνει, κάτι η  μεταγραφή του  Πάντελιτς με απέτρεψαν  με κίνδυνο να χαρακτηρισθώ τώρα μετά Χριστόν  προφήτης…

  Που λέτε από  την αρχή δεν  μπόρεσα να κατανοήσω όλον αυτό τον ενθουσιασμό που επικρατεί (επικρατούσε;) στον Ολυμπιακό εδώ και μήνες. Σίγουρα η εμφάνιση του «πολύ» Βαγγέλη Μαρινάκη στα πράγματα παρουσιάστηκε ως σανίδα σωτηρίας μέσα στην θύελλα που είχε ξεσπάσει στου Ρέντη μετά την κατάρρευση της κοκκαλικής αυτοκρατορίας. Σίγουρα αποκτήθηκαν ποδοσφαιριστές με καλούτσικα ονοματάκια στην πιάτσα όπως ο Ρόμενταλ και ο Ριέρα. Για μένα όμως, η ζυγαριά γέρνει από την άλλη πλευρά.